Vanavond verzorgt Leo van Aubel de filmanalyses, maar de avond is anders dan voorheen: na de pauze gaan we films van leden bekijken zonder analyse.
De eerste film die we zien is van Wil van Voorst en is getiteld ’Varen met het Zonneveer’. De film (van 4:30) is opgenomen in juli van dit jaar en is een reportage van een vaartocht van een groepje LVSL-ers met het Zonneveer, onder leiding van Wim Hofman. Wim is vrijwilliger schipper bij het Zonneveer. Het Zonneveer, een volledig elektrische schip, onderhoudt ’s zomers een veerdienst op de Nieuwkoopse Plassen.
In zijn analyse zegt Leo dat de film een leuk begin heeft, maar dat een kaartje of route-animatie de kijker zou helpen bij het ‘waar’. De ‘wie’ is alleen duidelijk voor LVSL-leden. Er is gefilmd met een mobieltje; de beelden zijn groothoek en close-ups ontbreken. Het groothoek-effect is in Magix te corrigeren. De beelden zijn niet altijd stabiel; ook dat is in de montage te corrigeren. Het live-geluid van de film kent veel storende bijgeluiden (o.a. de wind); een beetje muziek erbij zou beter geweest zijn. Op een gegeven moment zien we Kees Simmerman praten, maar we horen hem niet. Verder zegt de voice-over verschillende keren hetzelfde wat we op dat moment zien en is daarmee dus eigenlijk overbodig. De paar springers in de film hadden voorkomen kunnen worden door daar inserts te plaatsen van bijvoorbeeld de waterkant. In zijn commentaar zegt Wil dat hem is opgevallen dat de kleuren hier veel geprononceerder worden weergegeven dan thuis op zijn monitor; ligt dat aan de instellingen van de beamer?
De tweede film ‘Ledenwerving’ duurt 10:17 en is gemaakt door Jaap Rostohar (die helaas door ziekte afwezig is). Het is een soort sciencefictionfilm over een avontuurlijke reis via de maan naar Mars, de maan Europa van Jupiter en Neptunus, om daar leden ter werven voor de LVSL. Helaas wordt de werving nergens een succes. De bemanning blijkt te bestaan uit enkele LVSL-ers. De film kent imposante muziek, fraaie trucages en animaties. Aan het eind wordt alles verzwolgen in een zwart gat. De vormgeving is origineel, met een mix van YouTube-beelden en eigen beelden. Leo vindt dat de vergadering met bestuur en leden van de LVSL in de film wat uit de toon valt. Verder zien we op een gegeven moment een stukje met de letters van de stock-firma er nog in; die hadden beter weggewerkt kunnen worden. Maar al met al een fraai stukje werk!
‘USS Intrepid’ van Peter Bastiaanse duurt 10:19 en is een verslag van de bezichtiging van dit schip, gebouwd aan het einde van WO2, en thans als museum gelegen in New York. De ‘wie’ is onduidelijk, wanneer is 2022 en wat en waar zijn helder. We horen ook een heldere uitleg over het schip en zijn geschiedenis. Helaas is het geluid, met name van de voice-over, erg overstuurd. Daar zal onderzoek naar worden gedaan. Eigen beelden zijn ook hier gemengd met historische beelden. De aanvallen van Japanse kamikazes is spannend in beeld gebracht in beeld en geluid. De tentoongestelde vliegtuigen aan boord dateren niet uit die tijd. Leo zegt in zijn analyse dat de details van de geleende beelden en muziek niet worden vermeld. De overgangen, voice over en muziek zijn goed (los van de geluidsweergave hier in OEW).
Na de pauze is de eerste vertoonde film van Wil van Voorst ‘Bomen Slopen’. De film van 2:25 is verticaal gefilmd en gemonteerd omdat dan de bomen mooi in beeld passen. We zien hoe twee bomen professioneel ontmanteld worden in de tuin naast de woning van de dochter van Wil in Voorburg.
De volgende film, ‘Westerstraat 106’, is een erg fraaie film van Johan van den Adel waarin Willem Roos het Pianolamuseum in de Amsterdamse Jordaan bezoekt. De conservator legt alles erg duidelijk uit aan Willem (en aan ons, de kijkers) en laat allerhande pianolamuziek horen. De pianola was erg populair in de periode 1900 -1930. Het museum herbergt een enorme collectie muziekrollen. Bijzonder is dat daar rollen bij zijn die zijn ingespeeld door historische componisten en pianisten. Zo hoor je de muziek zoals die ooit bedoeld is geweest uit een tijd waarin nog geen behoorlijke opnameapparatuur bestond. We zien ook fraaie historische beelden van de productie en de vermenigvuldiging van muziekrollen in die tijd; het was mogelijk om in één keer wel zestien kopieën van een muziekrol te maken. Na afloop antwoordt Johan op een vraag van Jos dat er in de Verenigde Staten nog steeds firma’s zijn die pianolarollen maken.
In de film ‘Duik mee in de onderwaterwereld van de Oosterschelde’ van Kees Simmerman wordt de kijker ondergedompeld in bijzonder fraaie onderwaterbeelden gemaakt door Kees en een aantal duikvrienden. Het is ongelooflijk wat een prachtige dieren daar leven. Na afloop vertelt Kees hoe anders het filmen onder water is: je hebt te maken met stroming en zicht (veel lampen mee); een draaiboek heb je niet, want je weet van tevoren niet wat je gaat tegenkomen. De Oosterschelde kent de hoogste dichtheid levende wezens onder water ter wereld. De heilige graal is het zeepaardje; in bijna 1100 duiken heeft Kees slecht één keer het zeepaardje gespot. Veel leven is te zien tussen 1,5 en 7 meter diep; daaronder heb je veel licht nodig en is er minder te zien.
Tenslotte zien we ‘Fête du Citron’ van Wim Hofman, een korte film over het citrusfestival dat jaarlijks in februari in Menton (in Frankrijk, vlak bij de Italiaanse grens) wordt gehouden. We zien fraaie kunstwerken en sculpturen van allerlei citrusvruchten. Een mooi filmpje!