Suzanne Raes is documentairemaker en heeft haar sporen in de film- en televisiewereld verdiend. Maar voordat het zover was, heeft dat wel even geduurd.
Zij is als 26-jarige begonnen bij documentairemaker Ireen van Ditshuyzen. Daarna heeft ze gewerkt met andere giganten als de journalisten Ischa Meijer en Harmke Pijpers. Zij heeft op de New York University de in Nederland nauwelijks bekende opleiding “Film Totaal” gevolgd.
Terug in Nederland is zij langzaam verder in de praktijk gegroeid.
Het verkrijgen van een opdracht voor een documentaire is een grote mate van gunnen. Meestal zijn er wederzijdse belangen. Zij verkreeg de opdracht om een documentaire te maken over de tentoonstelling over Johannes Vermeer, de schilder uit de 17e eeuw. Voor deze tentoonstelling werden schilderijen uit collecties over de hele wereld aangevoerd. Ook schilderijen die anders nooit worden uitgeleend en dus nooit in Nederland te zien zijn. Zelfs was er een schilderij waarvan niet helemaal duidelijk is of het wel een echte “Vermeer” is en die voor miljoenen over de toonbank is gegaan.
Vanaf het begin besloot zij dr. Gregor Weber, conservator van het Rijksmuseum en uiterst deskundig op het gebied van schilderijen van Johannes Vermeer, als hoofdpersoon bij de realisatie van de tentoonstelling te volgen.
De schilderijen worden prachtig in beeld gebracht en van commentaar voorzien. Je ziet hoe knap en minutieus ze geschilderd zijn. Je wordt op de hoogte gebracht van het gebruik van licht en de unieke manier waarop Vermeer schaduwen schilderde. In de documentaire wordt het duidelijk dat Vermeer een schilder van uitzonderlijk klasse was. Het is hoogst interessant om dat allemaal zo fraai en microscopisch dichtbij te kunnen bekijken.
Maar toch; de emotie komt van dr. Weber als hij zich over een willekeurig schilderij van Vermeer buigt en zich verliest bij het bestuderen ervan. Je ziet het niet maar je voelt hem twijfelen bij de vermeende Vermeer. Bij het zien van die scene dacht ik: Dat schilderij is vermoedelijk een flink landgoed minder waard.
Een geweldige documentaire die alle lof verdiend. Er is op de muziek gemonteerd maar zoals bij alle filmmuziek verdwijnt die met de beelden. Die mis je pas als die er niet is.
Na de pauze heeft Suzanne nóg een bijzondere documentaire voor ons. Het gaat over de Rotterdamse Sociale Dienst die in opdracht van de Gemeenteraad van Rotterdam van uitkeringsgerechtigden een tegenprestatie wenst. Dat pakt verkeerd uit. Je ziet zowel mensen die een uitkering vragen als mensen van de Sociale Dienst worstelen met de situaties waarin sommigen komen te verkeren.
De keuze om de gesprekken zonder onderbreking in één totaal shot te maken en niet te werken met close-beelden en/of over-the-shoulder geven de documentaire een onweerlegbare waarheid mee. Hier kan niet mee gesjoemeld worden. De Gemeenteraad heeft de gewenste tegenprestatie naar aanleiding van deze documentaire weer teruggedraaid.
Nou, dan heb je wat bereikt!
Mijn complimenten aan Suzanne Raes. Ik heb genoten van de documentaires en de uitleg die ze er bij gaf.
Arie de Ridder