“”Ode aan Mario en Ria”, zo zou je deze avond wel kunnen kenschetsen.
Mario heeft om gezondheidsredenen moeten bedanken als lid van de Filmclub. Vanwege zijn vele verdiensten voor de club wordt hij vanavond in het zonnetje gezet en worden films vertoond, die hij gemaakt heeft of waaraan hij heeft meegewerkt.
Mario en Ria en hun zoon en dochter zitten opzij aan een tafel op de plaats waar Mario altijd zat om het licht te bedienen.
Arie de Ridder spreekt hem toe en memoreert hoe Mario vanuit Italië naar Nederland is gekomen: Ria, zijn vrouw, heeft hem indertijd in Italië ontmoet en hem overgehaald – “ontvoerd” in de woorden van Arie – om naar Nederland te komen.
Mario is in 1996 lid geworden van de LVSL; hij werd binnengehaald door Pim Perquin, die toen net voorzitter was geworden. Nieuwe leden en dus ook Mario moesten toen een film maken, die op de club vertoond werd. De film droeg de titel: “De klos” en liet een garenklosje met wieltjes zien dat werd voortbewogen via een elastiekje. Een knappe film, aldus Arie, want het was nog film met “knopje, knopje”..
Na deze lovende woorden reikt Corrie een bos bloemen aan Mario uit namens de Filmclub.
Daarna volgen in hoog tempo films die Mario gemaakt heeft of waaraan hij heeft meegewerkt.
Een film uit 1997 gemonteerd door Arie, waarop Mario te zien is die met machines naar de Autovak 1997 gaat.
Daarna een film uit 2013 met de titel ”Van Olijf naar Olie” gefilmd en gemonteerd door Mario. We zien de olijvenoogst en de verwerking van de olijven tot olie in Italië. De liefde voor Italië spat van het scherm.
Hij speelde mee in de in 2014 geproduceerde film “Crisis in de polder”; wat waren we nog jong.
Een film vervolgens met een clou: Mario en Hans Stauttener komen namens een loterij met een cheque van 25 miljoen euro bij een huis, waar een vrouw, Else, vol verwachting staat te kijken om deze cheque in ontvangst te nemen. Helaas, de cheque is bestemd voor de buren.
Ria en Mario speelden ook mee in de jubileumfilm van de LVSL van 2017. Ze scheurden zich op een gegeven moment los van hun tafelgenoten – natuurlijk kregen we eerst een mooie Montepulciano d’ Abruzzo op tafel en uitleg over hoe je nu echt spaghetti eet – en daarna scheurden ze in hun Fiat 500 naar de Pieterskerk. Wat kunnen die twee gezellig kibbelen in de auto. Uiteindelijk klampte Ria een fietser aan en achter op de fiets bij Joop bereikte zij de Hooglandse kerk.
Arie doet een oproep aan de aanwezigen om toch vooral mee te doen aan de jubileumfilm 2027.
De laatste film voor de pauze is door Mario gefilmd en gemonteerd met een voice-over van Ria. De film brengt een bijeenkomst in beeld van bewoners van de wijk Bockhorst. Voor de aanleg van een tunnel moesten bomen worden gekapt en als compensatie voor de bewoners heeft de gemeente een insectenhotel laten maken door een kunstenaar van het hout van de gekapte bomen.
Dat Arie en Marion hebben deze avond goed hebben voorbereid blijkt nu: Arie vermeldt dat het echtpaar veel van dansen houdt en daar horen we reeds het lied “Volare volare, cantare oh oh oh”.
En op uitnodiging van Arie maken Ria en Mario een dansje onder luid applaus.
Na de pauze wordt Ria geprezen voor haar werk voor de filmclub: zij heeft ruim 25 jaar achter de bar gestaan op de LVSL-avonden. Ook Ria krijgt een bos bloemen van Corrie als dank voor haar werk. Ria legt uit dat op een gegeven moment Mario en haar zoon op de filmclub zaten en toen Pim memoreerde dat hij nog iemand zocht voor achter de bar – na de verhuizing naar Vogelvlucht – heeft Ria met veel plezier deze taak op zich genomen.
Schrijver dezes kan uit eigen ervaring melden dat zij altijd zeer punctueel de administratie van de bardienst bijhield.
We gaan weer film kijken.
Een film uit 2018 “Andando in Italia”. Mario stuift weg met zijn Fiat 500 vol met koffers maar zonder Ria! Hij keert op zijn schreden terug en – verrassing – hij heeft een vliegticket voor Ria. Slotzin van Ria: ”Maar waar is mijn paspoort?”.
De volgende film van Mario gaat over Bussana Vecchia. In 1887 veranderde de stad, toen nog bekend als Bussana, in een spookstad als gevolg van de aardbeving in de golf van Genua. De stad raakte dusdanig beschadigd dat verplichte evacuatie noodzakelijk bleek. In de jaren ’60 van de 20e eeuw ontdekten kunstenaars het dorp en raakte het in trek bij deze kunstenaars.
Dan een film “Langs het Gardameer”. We zien ook Tórbole, het geboortedorp van Mario. De muziek in deze film “Pisco sour” viel mij op.
Bij een Uitdag worden de leden geacht een film van de Uitdag te maken. In 2023 bezochten we de tweede Maasvlakte en Mario maakte een film, waarbij André als een soort aangever optrad. Onze organisator en reisleider Wil leidde alles in goede banen.
Voorts een film met camera en montage door Mario over een dag schilderen en plein air van een Leidse schildersclub. Wout de Bruijne, de “man met de hoed” had de leiding en lichtte toe dat de groep een keer per jaar uit haar “schildershol” komt. De schilders gaven uitleg over de manier waarop zij werkten en welke technieken zij gebruikten. Met de zin: “je hoeft geen groot tekenaar te zijn om een goede schilder te zijn” zal niet iedereen het eens zijn.
De slotfilm was een film met een opdracht: stel je zelf eens voor. “Ik ben Mario Mazzacani, ik ben Mario Mazzacani, ik ben Mario Mazzacani”. Duidelijk dus.
Onder daverend applaus van de aanwezigen omhelzen Mario en Ria elkaar. Een harmonisch en sympathiek echtpaar dat veel voor de filmclub heeft betekend.
Een mooie avond, zo concludeert Arie en ik denk dat iedereen het daarmee eens was.
Jan van Zoest