De Scratchdagen

Ik heb we ze weer meegemaakt, de Scratch Muziekdagen Leiden 2016. Het was weer ontzettend leuk. Vijf dagen Pieterskerk en ze zijn zo om. Schrijver en zijn maatje waren wel een beetje laat de eerste dag. We werden opgehouden en wel voor een goed doel. De film van de bedankavond voor de Leidse vrijwilligers moest afgeleverd worden.

Toen we binnenkwamen werden we met gejuich begroet: de mannen van de audiokabels. Maar snel aan de slag gegaan en in de kortste keren lagen de kabels in de goten en voor de lunch werkte de audio naar behoren. Daarna heb ik wegens persoonlijke omstandigheden (p.o.), maar een beetje piano aan gedaan. Beetje camera’s plaatsen, optuigen en aansluiten, aanwijzingen geven en kijken. Iedereen had zijn eigen (ding) specialiteit. Het ging geweldig. Om 5 uur naar La Bota, waar het ook weer erg gezellig was. Lekker gegeten en gedronken. Daarna weer terug naar de kerk en nogmaals alles, ook de camera’s testen. Het werkte allemaal goed en we konden voldaan naar huis.

De volgende dag had ik me niet opgegeven om op de dag zelf te komen proefdraaien. Maar ’s middags ging de telefoon. Pim aan de lijn, die me doorgaf aan André, de leverancier van de audio spullen. De audio werkte niet meer. Hoe ik een en ander had aangelegd. Nou niets op aan te merken. Ik ben toen maar gelijk naar de kerk gegaan en trof daar een redelijk paniekerige situatie aan. Gelukkig was de man van de audio zelf gekomen met andere kabels en had die aangesloten. Alles werkte weer. ‘s Avonds filmen (donderdag 11 februari, Messiah van Händel). Het gouden duo Cees en André achter de schakelkast en draaien maar. Het ging geweldig.

oor DickBij mijn thuiskomst vroeg mijn vrouw; wat zit er aan je oor? Dat komt van de koptelefoon. Lekker smerig ding. Het lijken net magneten, als je ze aan de oorschelpen beetpakt, blijven ze aan je handen plakken. Twee jaar geleden al gewag van gemaakt. Er zou gekeken worden naar hoesjes om die dingen. Tot op heden nog niets gezien.

Vrijdagochtend moesten er nog wat kleine dingen worden opgelost, maar over het algemeen ging het goed. Ria zorgde voor de koffie en de koek. Koek was er niet veel, maar Ria wist raad en sneed alle koekjes doormidden. Iedereen tevreden met een half koekje. 

Donderdag was er bij La Bota iemand van een ander gezelschap jarig en daar werd voorzichtig het “Lang zal die leven” ingezet. Nou dat was kaasje voor de koekjesmonsters van de LVSL. Het “Lang zal die leven” galmde door de hele tent. Geweldig was dat.

Een andere keer bij La Bota was de kat van honk (Pim). We zagen onze kans schoon en er werd flink wijn gedronken. Als ik zo rond keek, zat iedereen zo’n beetje met zijn eigen fles wijn. We hebben ’s avonds nog nooit zo goed gedraaid. Alles liep even soepel, er was geen statief dat schokkerig draaide, zo vloeiend.

De zondag brak aan, de laatste dag. Er kwam een wat merkwaardig uitgedoste man zingen. Ik vond daar niet veel aan en ik denk die man zelf ook niet. Hij stond met zijn vingers in zijn oren te zingen. Wel apart. 

Wat ik anders aan zou pakken is de opleiding van de nieuwe camera-mensen. Die zou ik in de pauze aan een camera zetten en laat ze maar spelen, zoomen, scherpstellen, richten en nog zo wat. Nu staan ze soms wel erg te schutteren en raken ze misschien nog gefrustreerd omdat er iemand tegen ze staat te kwetteren en dan kan de animo zo weg vallen. Ik heb ook het idee, maar ik kan het zomaar mis hebben, dat deze mensen nadat ze geoefend hebben gelijk verdwijnen naar huis. Ze zouden in de regiekamer over de schouder van André mee moeten kijken hoe een ander werkt. Als er mensen zijn die dat eventueel zouden willen oefenen in de pauze, vraag mij en ik ga wel mee om je te vertellen wat ik weet.

Na de laatste uitvoering, op zondag 14 februari, moest alles weer opgeruimd worden. Nieuw was dat we in de pauze instructies kregen wie wat moest doen. Als het mij lag, zou ik zeggen: beginnen met de kabels van Edward, de beeldschermen, dan de video kabels van de camera’s en dan de audio, welke er als eerste in zijn gegaan en er dus als laatste uit moeten. En, die kabels niet uit de goten halen en opkluwen, maar gelijk op het haspel draaien. Anders komen ze weer in de knoop. Ook lijkt het me zaak, dat waar je mee bezig bent, gelijk opruimt en niet laat liggen.

Maar alles kwam goed en rond de klok van 23.45 uur gingen we voldaan na een fijne week draaien huiswaarts. Ik heb er van genoten ik hoop er volgend jaar weer bij te zijn. Alleen hoop ik dat mijn p.o., u weet wel mijn persoonlijke omstandigheden, dan wat beter zijn, want ik heb me voor mijn gevoel wel een beetje lopen drukken.

Dick van der Geer
15 februari 2016

lvsl logo kleinLVSL clubavonden worden gehouden in: 
Buurtcentrum “Vogelvlucht”
Boshuizerlaan 5
2321 SG Leiden ZW. (Naast 5 meihal)